Standardy Ochrony Małoletnich

§ 1. Cel, zakres i pojęcia

1. Dobro i bezpieczeństwo dziecka są nadrzędne wobec wygody organizacyjnej, planu zajęć, interesu finansowego i reputacji Centrum. Każde dziecko ma prawo do godności, prywatności, ochrony i wsparcia.
2. Standardy dotyczą wszystkich osób poniżej 18 lat korzystających z usług Centrum EASY WAY Joanna Marczak, w gabinetach, podczas zajęć grupowych, konsultacji online oraz hipoterapii i nauki jazdy w Stajni OdNova. Obejmują pracowników, współpracowników, instruktorów, praktykantów, stażystów i wolontariuszy niezależnie od rodzaju umowy.
3. Krzywdzenie obejmuje przemoc fizyczną, psychiczną i seksualną, zaniedbanie, naruszanie granic, wykorzystywanie, przemoc rówieśniczą i cyberprzemoc. Sprawcą może być członek rodziny, inny dorosły, członek personelu lub inne dziecko.
4. Podejrzenie nie wymaga pewności ani zgromadzenia pełnych dowodów. Nie każde zachowanie trudne dziecka oznacza przemoc, ale sygnałów zagrożenia nie wolno pomijać. Standardy nie zastępują specjalistycznej oceny ani działań właściwych organów.

§ 2. Osoby odpowiedzialne i zgłoszenia

1. Za wdrożenie, przygotowanie personelu, przegląd standardów, przyjmowanie zgłoszeń, organizację interwencji, zawiadomienia właściwych organów i plan wsparcia odpowiada Joanna Marczak, prowadząca Centrum. Kontakt: 883 099 549, sekretariat.easyway@gmail.com; dla Stajni OdNova także stajniaodnova@gmail.com. Adres korespondencyjny: Al. Wolności 50, 63-230 Witaszyce.
2. Dziecko lub dorosły może zgłosić problem dowolnemu członkowi personelu, osobiście, telefonicznie, SMS-em lub e-mailem. Nie ma obowiązku użycia formularza ani podpisania zgłoszenia. Personel przyjmuje także sygnał anonimowy i ocenia go w zakresie możliwym na podstawie informacji.
3. Osoba, która odebrała zgłoszenie, zabezpiecza dziecko i niezwłocznie przekazuje informację Joannie Marczak. Nie przekazuje prowadzenia sprawy osobie, której zgłoszenie dotyczy. Brak dostępności osoby odpowiedzialnej nie usprawiedliwia zwłoki w ratowaniu dziecka i zgłoszeniu do organów.
4. Jeżeli podejrzenie dotyczy Joanny Marczak, zgłaszający i członek personelu kierują informację bezpośrednio do policji lub prokuratury, a w sprawie zagrożenia dobra dziecka także do właściwego sądu opiekuńczego. Można poprosić o pomoc dowolnego niezaangażowanego specjalistę Centrum. Podejrzana osoba nie decyduje o zasadności zgłoszenia, nie prowadzi rozmów wyjaśniających z dzieckiem i nie kontroluje przekazania sprawy organom.
5. W bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia należy dzwonić pod 112. Ten numer służy pilnym sytuacjom, a skrzynki e-mail Centrum nie są całodobową interwencją.

§ 3. Bezpieczne dopuszczanie personelu do pracy

1. Przed zatrudnieniem lub dopuszczeniem do działalności z dziećmi organizator wykonuje wymagane czynności z art. 21 ustawy o ochronie małoletnich: sprawdza Rejestr z dostępem ograniczonym oraz rejestr prowadzony w związku z postanowieniami Państwowej Komisji. Samo sprawdzenie publicznej strony rejestru nie zastępuje wymaganej weryfikacji.
2. Kandydat przedstawia informację z KRK w wymaganym zakresie, a gdy ustawa tego wymaga — dokumenty z państwa obywatelstwa, oświadczenie o państwach zamieszkiwania w ostatnich 20 latach i informacje z odpowiednich rejestrów zagranicznych. Oświadczenie zastępcze stosuje się wyłącznie w sytuacjach przewidzianych ustawą, nie jako wygodny zamiennik dostępnego zaświadczenia.
3. Dokumentuje się weryfikację i przechowuje informacje w chronionej dokumentacji osoby dopuszczonej do działalności. Zakres weryfikacji wynika z faktycznych obowiązków; znajomość z rodzicem, samozatrudnienie lub wolontariat nie stanowią automatycznego zwolnienia.
4. Organizator weryfikuje tożsamość, kwalifikacje i zakres zadań, omawia zasady granic, interwencji i nadzoru. Praktykant lub osoba niewprowadzona nie prowadzi samodzielnie pracy z dzieckiem. Niniejszy dokument określa procedurę; nie potwierdza, że wszystkie czynności zostały już wykonane.

§ 4. Komunikacja i zachowania niedozwolone

1. Personel mówi spokojnie, jasno i z szacunkiem. Wyjaśnia dziecku, co będzie się działo, daje czas na odpowiedź, uwzględnia wiek i sposób komunikacji. Nie komentuje publicznie diagnozy, trudności, rodziny ani wyglądu.
2. Zakazuje się bicia, szarpania, gróźb, wyśmiewania, obrażania, zawstydzania, poniżania, kar fizycznych i dyskryminacji. Nie wolno karać dziecka za ujawnienie krzywdzenia, odmowę dotyku, płacz, potrzebę przerwy ani objawy trudności rozwojowych.
3. Zakazuje się seksualizujących uwag, pokazywania treści seksualnych, nawiązywania relacji romantycznych lub seksualnych, wykorzystywania zależności, żądania tajemnic dotyczących relacji z personelem oraz kontaktów przekraczających zawodową rolę.
4. Nie pozbawia się dziecka jedzenia, picia, dostępu do toalety ani podstawowego bezpieczeństwa jako sposobu uzyskania posłuszeństwa. Wsparcie behawioralne nie może polegać na ignorowaniu bólu, zagrożenia, zgłoszenia krzywdy lub naruszenia granic.
5. Nie obiecuje się dziecku absolutnej tajemnicy. Wyjaśnia się, że informacja o zagrożeniu może zostać przekazana osobom pomagającym, tylko w potrzebnym zakresie.

§ 5. Kontakt fizyczny i prywatność

1. Dotyk jest dopuszczalny, gdy wynika z uzgodnionej pracy, pomocy lub asekuracji i jest niezbędny, adekwatny, jawny i respektujący godność. Prowadzący przed kontaktem wyjaśnia jego cel i uwzględnia zgodę wymaganą prawem oraz aktualny sygnał dziecka.
2. Zgoda opiekuna nie pozwala ignorować strachu lub sprzeciwu dziecka. Sygnał „stop”, odsunięcie, napięcie lub płacz wymagają przerwania i oceny sytuacji, chyba że konieczne jest bezpośrednie działanie dla ochrony życia lub zdrowia. Nie wymusza się przytulania, pocałunków ani kontaktu wzrokowego.
3. Zabiegi logopedyczne, miofunkcjonalne i inne procedury obejmujące twarz lub ciało wymagają kwalifikacji, wyjaśnienia przebiegu, odpowiednich zgód i warunków prywatności. Nie stosuje się dotyku intymnego poza rzeczywiście konieczną, zgodną z prawem czynnością pomocową.
4. Pomoc w toalecie, przebieraniu i czynnościach higienicznych uzgadnia się z opiekunem, ogranicza do niezbędnego zakresu i zapewnia intymność. Gdy możliwe, wykonuje ją opiekun. Nie utrwala się obrazu takich czynności.
5. Indywidualna terapia może odbywać się bez opiekuna, jeśli odpowiada celowi i uzgodnieniom. Gabinet zapewnia poufność, lecz spotkanie pozostaje organizacyjnie jawne: znane są miejsce, prowadzący i godziny, możliwe jest wezwanie pomocy. Nie tworzy się ukrytych spotkań poza harmonogramem.
6. Nie stosuje się unieruchomienia, zamknięcia ani izolacji jako kary lub sposobu wymuszenia zadania. Przy bezpośrednim zagrożeniu używa się wyłącznie koniecznych i proporcjonalnych działań ochronnych w granicach prawa, przez najkrótszy czas; wzywa się pomoc i dokumentuje zdarzenie. Standardy nie nadają personelowi uprawnienia do przymusu bezpośredniego.

§ 6. Dzieci z niepełnosprawnościami i szczególnymi potrzebami

1. Komunikację dostosowuje się do dziecka: prosty język, plan wizualny, gest, Makaton, AAC, piktogram, zapis lub wskazanie. Zapewnia się czas, możliwość przerwy i dostosowanie bodźców.
2. Brak mowy, niepełnosprawność, diagnoza ASD, trudność pamięci lub niespójna wypowiedź nie uzasadniają odrzucenia zgłoszenia. Sygnał może mieć formę zachowania, gestu, rysunku, odmowy kontaktu lub zmiany funkcjonowania.
3. Odmowę i dyskomfort ocenia się w kontekście komunikacji dziecka; nie nazywa się ich automatycznie manipulacją. Pomoc nie jest uzależniona od wykonania zadania, nagrody ani poprawnej wypowiedzi.
4. W rozmowie wspierającej można korzystać z dostępnych narzędzi komunikacji i osoby wspomagającej niezwiązanej z podejrzeniem. Nie podpowiada się odpowiedzi ani nie wykonuje wielokrotnych prób uzyskania oczekiwanej relacji.

§ 7. Bezpieczeństwo w Stajni OdNova

1. Przed kontaktem z koniem dziecko poznaje zasady odpowiednie do wieku i możliwości. Dobiera się konia, zadanie, sprzęt i asekurację do potrzeb i ryzyka. Bezpieczeństwo nie jest podporządkowane wykonaniu zaplanowanego ćwiczenia.
2. Pomoc przy wsiadaniu, utrzymaniu równowagi i zejściu jest wyjaśniona i ograniczona do potrzeb. W razie lęku, bólu lub przeciążenia przerywa się zadanie i zapewnia bezpieczne zejście. Nie używa się konia ani groźby upadku jako sposobu zastraszania.
3. Personel nie pozostawia dziecka bez uzgodnionego nadzoru w boksach, na padoku, przy sprzęcie ani na koniu. Odbiór przez opiekuna i przekazanie odpowiedzialności są jasno ustalone.
4. Zamknięte pomieszczenia, zaplecza i odosobnione miejsca nie służą ukrytym kontaktom z dzieckiem. Nagrywanie i fotografowanie podlegają regulaminowi stajni oraz ochronie wizerunku i prywatności dziecka.
5. Wypadek i podejrzenie krzywdzenia wymagają odrębnego rozpoznania; nie uznaje się automatycznie każdej kontuzji za przemoc ani nie tłumaczy przemocą zwykłego upadku bez analizy faktów.

§ 8. Kontakt poza zajęciami i konsultacje online

1. Kontakty organizacyjne prowadzi się przez uzgodnione kanały Centrum. Nie nawiązuje się prywatnych relacji z dziećmi przez media społecznościowe, prywatne czaty, prezenty, pożyczki lub spotkania niezwiązane z usługą.
2. Kontakt bezpośredni z nastolatkiem w uzgodnionej pracy jest możliwy po określeniu kanału, godzin, celu i granic poufności z zachowaniem przepisów. Nie oznacza nieograniczonej dostępności terapeuty.
3. Nie przewozi się dziecka prywatnym samochodem i nie zabiera poza miejsce zajęć bez odrębnych, jawnych uzgodnień organizacyjnych i zgód. Nie nocuje się z dzieckiem ani nie zaprasza go do prywatnego domu w ramach nieformalnej relacji.
4. Przy spotkaniu online ustala się sposób udziału opiekuna i możliwość wezwania pomocy. Dziecko zna prowadzącego; nie ma ukrytych obserwatorów. Centrum korzysta z Google Meet bez nagrywania. W pilnym zagrożeniu należy ustalić dostępne miejsce pobytu i wezwać służby, nie traktować połączenia jako zastępstwa ratownictwa.

§ 9. Relacje między dziećmi

1. Nie dopuszcza się bicia, wyśmiewania, wymuszania, gróźb, seksualnego nękania, wykluczania, niszczenia rzeczy, ujawniania cudzych informacji ani publikowania zdjęć bez wymaganych zgód.
2. Personel reaguje na przemoc, rozdziela dzieci i zabezpiecza potrzeby każdego. Nie wymusza konfrontacji, pojednania lub przeprosin dziecka pokrzywdzonego.
3. Dzieci rozmawiają oddzielnie z prowadzącym, w sposób dostosowany do wieku. Informuje się bezpiecznych opiekunów, ocenia ryzyko i opracowuje działania dla pokrzywdzonego i dziecka przejawiającego zachowania krzywdzące.
4. Zachowania związane z trudnościami rozwojowymi wymagają wsparcia i ochrony innych, nie stygmatyzowania. Poważne zdarzenie lub podejrzenie czynu zabronionego przekazuje się właściwym organom zgodnie z prawem.

§ 10. Internet, treści i wizerunek

1. Na zajęciach urządzenia i Internet służą uzgodnionemu celowi pod nadzorem. Personel dobiera treści do wieku i potrzeb, sprawdza materiał przed użyciem i nie pozwala na niekontrolowane wyszukiwanie, kontakt z obcymi ani ujawnianie danych.
2. Na urządzeniach używanych przez Centrum aktualizuje się oprogramowanie i zabezpieczenia, ogranicza uprawnienia oraz możliwość dostępu do treści szkodliwych. Nie zakłada się, że sam filtr zapewnia ochronę.
3. Po ujawnieniu szkodliwych treści lub cyberprzemocy przerywa się ekspozycję, zabezpiecza dziecko, ustala potrzebny zakres informacji i informuje osobę odpowiedzialną. Dowody zachowuje się w sposób legalny, bez rozpowszechniania i bez kopiowania materiałów przedstawiających seksualne wykorzystywanie dziecka; w takiej sytuacji kontaktuje się z policją.
4. Nie publikuje się diagnoz i informacji o terapii dzieci. Zdjęcia i materiały promocyjne wymagają właściwej, odrębnej podstawy, zgody uprawnionych osób i uwzględnienia zdania dziecka. Odmowa nie wpływa na dostęp do usług.
5. Nie fotografuje się dziecka w sytuacjach intymnych, ośmieszających, podczas kryzysu lub ujawniania przemocy. Rodzicom i osobom towarzyszącym wyjaśnia się obowiązek ochrony prywatności pozostałych uczestników.

§ 11. Rozmowa po ujawnieniu krzywdzenia

1. Zapewnij spokojne i bezpieczne miejsce, przyjmij informację poważnie, pozwól dziecku mówić lub komunikować się własnym sposobem. Powiedz: „Dobrze, że mi powiedziałeś/powiedziałaś. To nie jest twoja wina. Postaramy się zapewnić ci pomoc”.
2. Pytaj tylko o informacje potrzebne do bezpieczeństwa: co dziecko chce powiedzieć, czy zagrożenie trwa, czy boli i kto może bezpiecznie pomóc. Nie sugeruj sprawcy, nie podważaj wypowiedzi i nie przeprowadzaj własnego przesłuchania.
3. Nie każ powtarzać historii wielu osobom, nie konfrontuj dziecka z podejrzanym i nie obiecuj konkretnego wyniku postępowania. Wyjaśnij, komu przekażesz informacje, odpowiednio do wieku.
4. Zapisz datę, miejsce, obecne osoby, własne obserwacje i możliwie dokładne słowa dziecka, oddzielając je od interpretacji. Nie wykonuj samodzielnie oględzin intymnych ani zdjęć obrażeń intymnych; ocenę medyczną pozostaw uprawnionym osobom.

§ 12. Procedura interwencji — wspólne kroki

1. Krok 1: oceń bieżące zagrożenie; przerwij niebezpieczną sytuację, zapewnij opiekę, pierwszą pomoc i w razie potrzeby 112. Nie pozostawiaj dziecka samego ani pod opieką osoby podejrzanej, gdy zagraża to bezpieczeństwu; dalsze działania uzgadniaj ze służbami w granicach prawa.
2. Krok 2: niezwłocznie przekaż informację osobie odpowiedzialnej, chyba że jest objęta podejrzeniem — wtedy zastosuj niezależną ścieżkę. W sytuacji pilnej każdy członek personelu sam kontaktuje się ze służbami.
3. Krok 3: sporządź kartę interwencji z faktami i oceną ryzyka. Wstępne działania ochronne następują niezwłocznie; zapis sporządza się tego samego dnia lub gdy tylko zakończą się konieczne działania ratunkowe.
4. Krok 4: określ właściwą ścieżkę zawiadomienia. Podejrzenie przestępstwa kieruje się do policji lub prokuratury; zagrożenie dobra dziecka wymagające ingerencji opiekuńczej — do sądu rodzinnego, a potrzeby pomocy społecznej — do właściwego OPS/CUS. Działania te mogą być równoległe.
5. Krok 5: ustal bezpieczną osobę dorosłą i plan wsparcia, monitoruj bezpieczeństwo i odnotowuj wykonane czynności. Zgoda opiekuna lub sprawcy nie jest warunkiem realizacji ustawowego obowiązku zawiadomienia.
6. Zawiadomienie nie zależy od zakończenia wewnętrznej rozmowy ani udowodnienia winy. Przy wiarygodnej wiadomości o przestępstwie objętym art. 240 Kodeksu karnego obowiązek niezwłocznego zawiadomienia spoczywa na osobie, która ją uzyskała; nie można przenieść go wyłącznie na właścicielkę.

§ 13. Podejrzenie wobec opiekuna, personelu lub innego dziecka

1. Gdy podejrzenie dotyczy opiekuna, nie informuje się go przedwcześnie, jeśli może to zwiększyć ryzyko, wpłynąć na dziecko lub zniszczenie dowodów. Ustala się bezpiecznego opiekuna i konsultuje działania z właściwymi służbami. Nie prowadzi się mediacji ze sprawcą jako zamiennika ochrony.
2. Gdy podejrzenie dotyczy personelu, Joanna Marczak organizuje działania chroniące dziecko, w tym w razie potrzeby odsunięcie danej osoby od kontaktu z dziećmi w granicach prawa. Nie przesądza to winy. Zabezpiecza się dokumenty i przekazuje sprawę organom, gdy istnieją przesłanki; nie zawiera się porozumień o milczeniu.
3. Gdy zgłoszenie dotyczy właścicielki, działa niezależna ścieżka z § 2. Każdy członek personelu zachowuje prawo i obowiązek zgłoszenia do organów; zgłaszający nie może być zmuszony do wcześniejszej rozmowy z podejrzaną osobą.
4. Gdy sprawcą może być inne dziecko, zabezpiecza się wszystkie dzieci, prowadzi oddzielne rozmowy i planuje wsparcie. Wiek, charakter czynu i ryzyko decydują o właściwej ścieżce prawnej; nie stosuje się samosądu ani publicznego piętnowania.
5. W sytuacji podejrzenia zaniedbania najpierw ocenia się bezpieczeństwo i potrzeby. Ubóstwo nie jest automatycznie zaniedbaniem; można zaproponować wsparcie, ale utrzymujące się zagrożenie dobra dziecka zgłasza się właściwym instytucjom.

§ 14. Zawiadomienia i Niebieskie Karty

1. Za organizację i składanie zawiadomień w sprawach zgłoszonych Centrum odpowiada Joanna Marczak, z wyjątkami niezależnej ścieżki i osobistych obowiązków ustawowych. Zawiadomienie opisuje fakty, dziecko i dostępne dane, czas, źródło informacji, ryzyko i podjęte działania; dołącza się potrzebną dokumentację i zachowuje potwierdzenie.
2. Zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa przekazuje się policji lub prokuraturze. Zawiadomienie o zagrożeniu dobra dziecka kieruje się do właściwego sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich, zgodnie z właściwością. Nie trzeba samodzielnie ustalać ostatecznej kwalifikacji czynu.
3. Procedurę „Niebieskie Karty” wszczyna wyłącznie osoba posiadająca ustawowe uprawnienie w danej roli. Sam zawód psychologa lub prowadzenie prywatnej działalności nie oznacza automatycznie takiego uprawnienia.
4. W Centrum niewpisanym do RPWDL nie przyjmuje się domniemania uprawnienia do wszczynania Niebieskich Kart. Joanna Marczak sprawdza konkretną podstawę; przy jej braku zgłasza podejrzenie przemocy domowej policji lub właściwemu OPS/CUS i współpracuje z uprawnionym podmiotem. To nie zastępuje zawiadomienia o przestępstwie lub sądu, gdy jest potrzebne.

§ 15. Plan wsparcia po ujawnieniu krzywdzenia

1. Joanna Marczak wraz z prowadzącym specjalistą ustala plan adekwatny do ryzyka i potrzeb, z udziałem dziecka w dostępnym dla niego zakresie oraz bezpiecznego opiekuna. W pilnej sytuacji pomoc zaczyna się przed sporządzeniem pełnego planu.
2. Plan wskazuje osobę wspierającą, działania dla bezpieczeństwa, potrzebę pomocy medycznej, psychologicznej i społecznej, dostosowanie zajęć, sposób kontaktu i termin oceny. Nie wymaga od dziecka wielokrotnego opowiadania historii.
3. Nie uzależnia się ochrony i zgłoszenia od zakupu dodatkowych usług Centrum. Własne wsparcie nie zastępuje interwencji służb ani pomocy poza kompetencjami specjalisty.
4. Po wdrożeniu wstępnych działań ustala się termin przeglądu planu, dostosowany do zagrożenia, i zapisuje go w dokumentacji. Każdy nowy sygnał ryzyka może wymagać natychmiastowej aktualizacji.

§ 16. Dokumentowanie i przechowywanie

1. Joanna Marczak prowadzi chroniony rejestr interwencji i zbiór dokumentów: zgłoszenie, karta interwencji, notatki, decyzje, kopie zawiadomień, potwierdzenia i plan wsparcia. W rejestrze wykorzystuje się identyfikator sprawy, datę i status zamiast nadmiaru danych.
2. Dokumenty papierowe przechowuje się w zamkniętym miejscu, elektroniczne z kontrolą dostępu. Nie umieszcza się ich na publicznej stronie, w ogólnodostępnych folderach ani w grupowych wiadomościach. Dostęp mają wyłącznie osoby upoważnione i organy uprawnione prawem.
3. Zapisuje się fakty i źródło, oddzielając interpretację. Danych zgłoszenia nie rozpowszechnia się w zespole poza potrzebą działania. Nie gwarantuje się bezwarunkowej anonimowości wobec właściwych organów.
4. Dokumentacji interwencji nie obejmuje automatycznie 3-miesięczny termin zwykłych zapytań. Dla każdej sprawy ustala się niezbędny okres wynikający z postępowania, obowiązku prawnego i właściwych terminów roszczeń; konieczność dalszej retencji ocenia się przy zamknięciu sprawy i podczas przeglądów. Po ustaniu podstaw dane usuwa się bezpiecznie lub nieodwracalnie anonimizuje.

§ 17. Przygotowanie personelu i udostępnianie

1. Joanna Marczak odpowiada za przygotowanie zespołu, korzystając z kwalifikacji psychologicznych i pedagogicznych oraz aktualnych przepisów; przy zagadnieniach poza kompetencjami zapewnia właściwą konsultację.
2. Przed rozpoczęciem pracy z dziećmi każda osoba poznaje zasady, ścieżkę zgłoszeń, interwencji i dokumentacji. Szkolenie obejmuje praktyczne sytuacje z gabinetu, terapii grupowej, online i stajni. Dokumentuje się datę, zakres, prowadzącego i potwierdzenie uczestnictwa oraz zapoznania z dokumentem.
3. Standardy udostępnia się na stronie w wersji pełnej i skróconej dla dzieci oraz wywiesza w widocznym miejscu w lokalach i stajni. Rodzice otrzymują możliwość zapoznania się przed rozpoczęciem współpracy.
4. Dzieci poznają najważniejsze zasady na początku zajęć, w języku i formie adekwatnej do wieku. Dziecku niemówiącemu oferuje się odpowiednią formę obrazkową, gestową lub AAC. Sam odnośnik internetowy nie zastępuje wyjaśnienia.

§ 18. Przegląd, aktualizacja i wejście w życie

1. Joanna Marczak ocenia standardy co najmniej raz na dwa lata oraz po ważnym incydencie, zmianie przepisów lub organizacji. Wnioski, potrzeby zmian i datę dokumentuje pisemnie. Jeśli dokument zostaje przyjęty 14 października 2026 r., ocena okresowa powinna nastąpić najpóźniej 14 października 2028 r.
2. Przegląd uwzględnia doświadczenia zespołu, zgłoszenia rodziców i dzieci, dostępność komunikacji oraz wykonanie zaleceń. Nie publikuje się danych konkretnych interwencji w raporcie dla ogółu.
3. Standardy przyjmuje podmiot prowadzący i wdraża przez wyznaczenie odpowiedzialności, przygotowanie personelu i udostępnienie. Publikacja nie stanowi potwierdzenia wykonania sprawdzeń, szkoleń i zabezpieczeń. Data wersji: 14 października 2026 r.; obowiązywanie od przyjęcia przez Joannę Marczak i przekazania personelowi.
4. Podstawą są w szczególności art. 21, 22b i 22c ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich, przepisy o zgłaszaniu przestępstw, ochronie dobra dziecka, przeciwdziałaniu przemocy domowej i ochronie danych. Aktualny tekst jednolity ustawy: Dz.U. 2026 poz. 110.

A. Karta interwencji

Identyfikator sprawy, data i miejsce

Osoba przyjmująca zgłoszenie

Dane dziecka w niezbędnym zakresie

Źródło informacji i dokładne słowa dziecka

Obserwacje; oddzielnie ocena ryzyka

Natychmiastowe działania ochronne

Osoby i organy powiadomione; data i potwierdzenie

Kontakt z bezpiecznym opiekunem / powód odroczenia

Dalsze działania, osoba odpowiedzialna i termin

Zamknięcie sprawy, dalsza retencja i podpis

B. Plan wsparcia

Identyfikator sprawy i potrzeby dziecka

Sposób komunikacji i dostosowania

Cel bezpieczeństwa i działania

Bezpieczny opiekun i specjalista wspierający

Skierowania do odpowiednich instytucji

Osoby odpowiedzialne i terminy

Sposób monitorowania i termin przeglądu

Zdanie dziecka w dostępnym zakresie

C. Przygotowanie personelu

Imię, nazwisko i rola

Data szkolenia / zapoznania

Zakres przygotowania i prowadzący

Potwierdzenie znajomości drogi zgłoszenia i interwencji

Potwierdzenie zapoznania ze standardami; podpis

D. Ocena standardów

Data i osoba odpowiedzialna

Zakres przeglądu; aktualne przepisy

Wnioski z incydentów bez danych publicznych

Uwagi dzieci, opiekunów i zespołu

Stwierdzone braki i działania

Osoby odpowiedzialne, terminy i data kolejnej oceny